مطالعه DNA زن ۱۱۷ ساله، سرنخ‌هایی از راز طول عمر را آشکار کرد

دانشمندان در اسپانیا می‌گویند اکنون از این یافته‌ها برای «ارائه نگاهی تازه به زیست‌شناسی پیری انسان، ارائه نشانگرهای زیستی برای پیری سالم و استراتژی‌های بالقوه برای افزایش امید به زندگی» استفاده می‌کنند.

این نتایج بر اساس نمونه‌های خون، بزاق، ادرار و مدفوعی است که برانیاس قبل از مرگش در سال ۲۰۲۴، زمانی که پیرترین فرد زنده جهان بود، داوطلبانه جمع‌آوری کرده بود.

طبق گفته تیمی به رهبری دانشمندان موسسه تحقیقات سرطان خون جوزپ کارراس در بارسلونا، برانیاس سلول‌هایی داشت که «احساس» یا «رفتار» آنها طوری بود که انگار بسیار جوان‌تر از سن تقویمی او بودند. او بیش از ۳۰ سال از میانگین امید به زندگی زنان در زادگاهش کاتالونیا فراتر رفت.

دانشمندان می‌گویند برانیاس در دوران کهنسالی خود، از سلامت عمومی خوبی برخوردار بود که با سلامت قلبی عروقی عالی و سطح بسیار پایین التهاب مشخص می‌شود.

با وجود سن بالایش، سیستم ایمنی و میکروبیوم روده‌اش هر دو نشانگرهایی داشتند که با گروه‌های بسیار جوان‌تر مطابقت داشت. او همچنین سطوح بسیار پایینی از کلسترول و تری‌گلیسیرید «بد» و سطوح بسیار بالایی از کلسترول «خوب» را نشان داد.

همه این عوامل ممکن است به توضیح سلامت عالی و طول عمر بسیار زیاد او کمک کنند.

محققان به رهبری الوی سانتوس-پوخول و الکس نوگرا-کاستل، متخصصان اپی‌ژنتیک، می‌نویسند: «طول عمر بسیار بالای انسان، که نمونه آن افراد بالای صد سال هستند، تناقضی در درک پیری ایجاد می‌کند: با وجود سن بالا، آنها سلامت نسبتاً خوبی را حفظ می‌کنند.»

برانیاس زندگی فعالی از نظر ذهنی، اجتماعی و جسمی داشت، اما از نظر ژنتیکی نیز خوش‌شانس بود.

در حالی که خوردن یک رژیم غذایی مدیترانه‌ای سرشار از ماست ممکن است در طول عمر طولانی او نقش داشته باشد، طول عمر بسیار زیاد احتمالاً تحت تأثیر طیف گسترده‌ای از متغیرهای ژنتیکی و محیطی است.

جالب اینجاست که دانشمندان متوجه "فرسایش عظیمی" در تلومرهای برانیاس - کلاهک‌های انتهای کروموزوم‌های او – شدند.

تلومرها از ماده ژنتیکی ما محافظت می‌کنند و تلومرهای کوتاه‌تر با خطر بالاتر مرگ مرتبط هستند. با این حال، مطالعات اخیر نشان می‌دهد که در میان پیرترین افراد، تلومرها در واقع نشانگر زیستی مفیدی برای پیری نیستند.

در واقع، داشتن تلومرهای بسیار کوتاه ممکن است برای برانیاس مزیتی داشته باشد. نویسندگان می‌نویسند، به طور فرضی، طول عمر کوتاه سلول‌های بدن او ممکن است مانع از تکثیر سرطان شده باشد.

نویسندگان این مطالعه می‌نویسند: "تصویری که از مطالعه ما به دست می‌آید، اگرچه فقط از این فرد استثنایی گرفته شده است، نشان می‌دهد که سن بسیار بالا و سلامت ضعیف ذاتاً با هم مرتبط نیستند."

تحقیق روی تنها یک نفر، به ویژه فرد قابل توجهی مانند برانیاس، در آنچه می‌تواند برای بقیه ما آشکار کند، محدود است.

سانتوس-پوخول، نوگرا-کاستلز و همکارانشان در اسپانیا اذعان دارند که برای تعمیم نتایجشان به گروه‌های بزرگ‌تری برای تحقیق نیاز است.

اما مطالعات بزرگ‌تری که افراد با طول عمر فوق‌العاده زیاد را با همسالان کوتاه‌مدتشان مقایسه می‌کنند، نشانگرهای زیستی را نیز یافته‌اند که برخی از انسان‌ها را متمایز می‌کند، از جمله ویژگی‌های منحصر به فردی که ممکن است به آنها در مقاومت در برابر بیماری کمک کند.

افراد صدساله سریع‌ترین رشد جمعیتی در جهان را دارند، اما تنها ۱ نفر از هر ۱۰ نفری که به ۱۰۰ سالگی می‌رسند، دهه بعدی را می‌بینند.

آنچه برانیاس برای محققان فراهم کرده، فرصتی نادر برای مطالعه مسیرهای احتمالی است که طول عمر بالای انسان را ممکن می‌سازد.

این تیم نتیجه‌گیری می‌کند: «این یافته‌ها نگاه تازه‌ای به زیست‌شناسی پیری انسان ارائه می‌دهند و نشانگرهای زیستی برای پیری سالم و استراتژی‌های بالقوه برای افزایش امید به زندگی را پیشنهاد می‌کنند.»

این مطالعه در Cell Reports Medicine منتشر شده است.

نسخه قبلی این مقاله در سپتامبر 2025 منتشر شده است.

منبع: جامعه خبري تحليلي الف